Masters of Hardcore ging om de tafel zitten met Marc Out, Lindsay van den Eng, Dana van Dreven en Melvin Pelupessy. Een lang gesprek dat zo de moeite waard was, dat we het gesprek in twee delen knippen. Deze week lees je over de basis voor het huidige succes van de hardcore, de vrouwenemancipatie en het \u2018Masters-gevoel\u2019.<\/p>\n
Het is een donderdagmiddag, en we spreken af in de huiselijke sfeer bij de artiesten thuis. Ver van alle drukte van het nachtleven vinden we onderdak in een rustig dorpje in Noord-Holland. Niet bepaald de plek waar je al helemaal in de beukende sferen van Masters of Hardcore terecht komt. Hoe leven deze vier artiesten naar het evenement toe? \u201cNi et arrogant natuurlijk, maar we hebben allemaal al heel veel grote evenementen gedaan,\u201d aldus Outblast: \u201cEcht er naartoe leven doe ik eigenlijk pas de week van tevoren, dan begint het te kriebelen. Er is dan ook sprake van een stukje gezonde spanning ja.\u201d Voor Dana geldt dat ze voornamelijk grote hardstyle-gigs doet, maar zij ziet het ook niet als extra spanning. \u201cIk loop al zo lang mee, ik ben eigenlijk vanaf de allereerste Masters of Hardcore-feesten vanaf 1995 erbij betrokken.\u201d \u201cJa dat klopt ja,\u201d vult Marc aan: \u201cJij stond op de mainstage toen ik nog in zaaltje 2 stond haha!\u201d Hoe hebben ze zelf die groei ervaren? \u201cAls ik naar mezelf kijk, ben ik eigenlijk meegegroeid met het concept. Toen Masters groter werd, groeide ik mee. Vanuit de kleinere zaaltjes van de Hemkade kwam ik in 2001 onder contract bij Masters of Hardcore, de nieuwe generatie Masters heb ik heel bewust meegemaakt. Begin 2000 was Masters of Hardcore in de Hemkade h\u00e9t feest: qua grootte en de hoeveelheid mensen die daarop afkwamen, waren dat de grootste feesten. Toen ze naar het Beursgebouw gingen, was dat helemaal nieuw voor mij. Het werd steeds groter en er stonden steeds meer mensen.\u201d\u00a0 Ze zitten er alle vier energiek bij, en we constateren eigenlijk al snel dat er vier generaties hardcore-DJ\u2019s aan tafel zitten: Dana is er bijna vanaf het begin al bij, The Viper kende zijn opkomst vanaf 1997 dankzij zijn Babyboom-hits, Outblast borrelde via de underground op sinds 2000 en Korsakoff is de exponent van de nieuwe hardcore anno 2004.<\/p>\n
Hoe was die mindere periode voor Dana en The Viper? Ik heb die dip zelf nooit heel erg meegemaakt,\u201d aldus Melvin: \u201cIk had in 1996 pas mijn eerste plaat uit.\u201d Dana: \u201cIk heb die dip wel heel bewust meegemaakt, dat was heel raar. We hadden gelukkig wel nog een kleine scene, o.a. in Amsterdam waar het gewoon doorleefde. Masters Of Hardcore gaf het gelukkig ook nooit op.\u201d Daarnaast roemt Outblast de nieuwe generatie producers: \u201cDoor jongens als Catscan, Promo, Armageddon Project, Angerfist en Endymion had je een heel nieuwe lichting die met het nieuwe geluid kwam.\u201d Is de dip dan eigenlijk de basis van het succes geweest? \u201cJa: er was ruimte voor nieuwe artiesten, er waren veel mensen die hun horizon gingen verbreden.\u201d Dana: \u201cEr kwam ook een nieuwe kijk op de hardcore. Hardcore was natuurlijk altijd een stroming waardoor je je tegen de rest af kon zetten. Door die hele happy hardcore werd het te commercieel, daardoor ontstond ook ruimte voor nieuwe geluiden.\u201d \u201cEr was een gebied voor nieuwe jongens en meiden\u2026\u201d<\/p>\n
Meiden: we willen het er niet al te lang over hebben, maar toch ontkomen we er niet aan. Al sinds jaar en dag is het op de een of andere manier \u2018uniek\u2019 dat vrouwen hardcore draaien. Vooral in de jaren \u201990 was het een groot issue. Dana was toen eigenlijk de enige die echt de top wist te bereiken. Op de vraag wat ze vindt van de huidige vrouwelijke top is ze vrij resoluut: \u201cH\u00e8 h\u00e8, dacht ik, ein-de-lijk eens wat meiden met ballen erbij! Begrijp me niet verkeerd, ik doe nu bijna zestien jaar interviews en elke keer kwam het \u2018hoe is het als vrouw\u2019-verhaal. Op een gegeven moment heb je dat wel gehad hoor. Ik ben nu wel blij dat we het er over hebben, nu er eindelijk nog een paar anderen zijn als DaY-m\u00e1r en Korsakoff.\u201d Korsakoff: \u201cMensen denken ook vaak dat er een soort concurrentie is, maar we drinken net zo lief een drankje met elkaar als met de mannen hoor! Ik snap ook niet waarom iedereen dat altijd blijft denken\u2026\u201d Outblast: \u201cNou ja, waarom willen mensen twee halfblote vrouwen in de modder zien worstelen?\u201d Uit drie kelen klinkt collectief: \u201cNou, dat weten wij w\u00e9l hoor hahaha!\u201d Dana: \u201cIk wil er gewoon eens een keer positief naar kijken.\u201d Dat doen wij ook wel dan: het is namelijk de eerste keer dat er twee vrouwen back-to-back draaien op een groot evenement. Er wordt ook heel positief op gereageerd in de scene. \u201cWe hebben al wel vaker samen gedraaid in clubs, maar nog nooit op een groot evenement. \u201cIn eerste instantie dacht ik \u2018moet dat nou weer, dat meisje \u2013 meisje\u2019, maar nu vind ik het wel een leuk idee \u0192\u00ba\u201d, aldus de veterane Dana. \u201cMaar het maakt me verder ook gewoon niet uit of ik nou met een man of een vrouw draai.\u201d \u201cMaar het is voor het publiek wel leuk om te zien,\u201d zegt Melvin: \u201cDaar gaat het ook om\u201d. Korsakoff: \u201cDie meiden in de zaal, die denken dan: \u201cHey, dat zou ik ook kunnen!\u201d.<\/p>\n
Het valt enorm op dat de sfeer tussen de vier DJ\/ producers z\u00e9\u00e9r ontspannen is. Ze omschrijven elkaar als \u2018down-to-earth\u2019 en \u2018zeer makkelijk in de omgang\u2019. Iets wat sowieso erg typerend is voor de artiesten in de hardcore scene. Is daar een verklaring voor? Dana: \u201cHet is een stukje cultuur. Wij zijn allemaal vrienden. Een goed voorbeeld is wanneer we in Spanje zijn, dat we altijd met alle collega\u2019s van de hardere stijlen gaan eten. In andere genres zie je dat niet, daar zitten ze met hun vriendin of manager aan tafel.\u201d Outblast: \u201cIk was in \u201995\/ \u201996 met m\u2019n kale bats op de dansvloer in m\u2019n Aussie. Je voelt die hardcore. Wij doen dit ook met z\u2019n allen en we willen met z\u2019n allen naar een hoger platform. Dat is in andere scenes gewoon anders. Ik zie \u2018ons\u2019 vaak genoeg op de dansvloer tussen het publiek een biertje doen, dat is bij \u2018hun\u2019 ook niet zo snel.\u201d Dana: \u201cDe pers is voor hardcore ook heel anders dan voor house en trance.\u201d \u201cOutblast: \u201cToch is dat frappant h\u00e8, als wij draaien in clubs staat er 500 man, terwijl er bij een house-dj soms maar 20 man staat.\u201d Een ander goed voorbeeld komt van Korsakoff: \u201cAls ik een interview heb, is \u00e9\u00e9n van de eerste dingen die ze vragen: \u201cHoe zit het met drugsgebruik?\u201d en \u201cHoeveel mensen hebben er nog een kale kop?\u201d. Het beeld van de nineties blijkt ruim tien jaar later nog steeds niet veranderd bij de massamedia.<\/p>\n
Het gebrek aan waardering vindt niet alleen plaats in de pers, maar ook in de scene zelf. Aan tafel zitten twee DJ\u2019s die regelmatig op internet de Kop van Jut zijn. Vinden zij dat er een gebrek aan waardering is vanuit de scene zelf voor de artiesten? \u201cWaardering vind ik niet op internet, op van die forumpjes ofzo\u201d, reageert Outblast: \u201cWaardering is voor mij dat mijn agenda nog elke week vol zit, dat het op de dansvloeren goed gaat en ik nieuwe leuke mensen ontmoet. Ik begon in 2000 en sindsdien ging het groeien. Op een gegeven moment maak je de stap dat je op Sensation Black en Qlimax staat en maak je een track die enorm goed aanslaat bij een breed publiek. De intentie van \u201cUnleash The Beast\u201d was gewoon een vette track maken. Dan kom je op een bepaald platform te staan en dan ben je \u2018even aan de beurt\u2019, maar dat weet je.\u201d Hoe was dat dan vroeger? \u201cNou, dat was er gewoon niet\u201d, aldus The Viper en Dana. \u201cJe had geen internet, dus niemand zat op die forumpjes.\u201d Korsakoff: \u201cAls mensen op mij afstappen van: Hey, door \u201cUnleash The Beast\u201d ben ik naar hardcore gaan luisteren\u2026 D\u00e1t is waardering!\u201dJe mag in Nederland er niet bovenuit steken is de collectieve conclusie. Dana komt vervolgens met een prachtige uitspraak om het af te sluiten: \u201cWeet je, voor mij spreekt maar \u00e9\u00e9n ding, en dat is de dansvloer.\u201d<\/p>\n
Het is inderdaad zo dat bijna alle hardcore artiesten zeer makkelijk te benaderen zijn. The Viper komt daar nog even op terug: \u201cMensen die naar hardcore-feesten gaan, komen ook echt voor de DJ en de muziek. In andere scenes is dat ook anders, daar is het meer \u2018ik wil gezien worden\u2019 en \u2018kijk eens naar mijn kleding\u2019.\u00a0 Dana: \u201cEr is daar ook een heel andere sfeer op parties.\u201d \u201cMensen gaan inderdaad echt voor de muziek\u201d, zegt Korsakoff. \u201cDat is inderdaad wel grappig\u201d, merkt Outblast op: \u201cIk heb vrij ruimdenkende ouders en die heb ik ook wel eens meegenomen. Die zien dat spektakel: dat massale losgaan, dat zie je niet in de house. Mijn ouders snapten dat: die vonden dat z\u00f3 tof om te zien.\u201d
\nIs dat massale, eensgezinde ook h\u00e9t Masters-gevoel? \u201cJa\u201d, klinkt uit vier monden. \u201cIk doe heel veel dingen, maar er is \u00e9\u00e9n feest waar het echt massaal is voor mij, en dat is Masters\u201d, vult Outblast aan. Opmerkelijk is dat tijdens zijn uitleg er ook een soort vuur in zijn ogen ontstaat, de pure passie voor hardcore knalt uit zijn gezichtsuitdrukkingen: \u201cAls ik op de main sta van Masters: massaal klappen, massaal schreeuwen, massaal aanstekers in de lucht: d\u00e1t is Masters!\u201d<\/p>\n